zamknij
_O MNIE

Kilka słów o...

Współczesny artysta otrzymał nieznaną dotąd swobodę, ale także stanął przed nieznanymi wyborami i trudnościami. Szukając wciąż nowych znaczeń, nowego sensu sztuki toczy jednocześnie dialog z tradycją. Aprobuje i neguje. Balansuje między kontynuacją, eksperymentem i całkowitym odrzuceniem uznanych wartości. Ale nawet bunt musi mieć swój punkt odniesienia. Niespotykana dotąd łatwość dostępu do informacji, kontakt z innymi kulturami kuszą twórcę do sięgnięcia do zbioru nowych znaków, symboli i technik warsztatowych. Indywidualność artysty i jego dyskusja z tym co postrzega jako wartościowe służy kreowaniu nowej formy i treści stanowiącej właściwy naszemu czasowi język komunikacji.

Ludwika Żytkiewicz tworzy swoje prace w oparciu o japońską technikę barwienia tkanin - Shibori.
To szczególny kolaż tradycji i współczesności, którego wynikiem jest oryginalna i osobista interpretacja, nowoczesna koncepcja połączona z doskonałością technicznej adaptacji i admiracji najwyższych wartości sztuki Kraju Kwitnącej Wiśni. Naczelnym kryterium stosunku Japończyków do Piękna jest ich stosunek do Natury uznający przyrodę za oddzielny element.
W odróżnieniu od antropocentrycznego myślenia w kulturze zachodniej, człowiek w kulturze japońskiej jest jej integralną częścią, ani lepszą ani ważniejszą. Wiąże się z tym szczególne uwrażliwienie na pory roku, podziw dla piękna ulotnego, nietrwałego mujo, zmiennego i nieuchwytnego. Harmonia osiągana za pomocą asymetrii ma także swoje źródła w obserwacji przyrody. Ze świadomym odrzuceniem symetrii i szczególnym upodobaniem natury wiąże się trwała cecha estetyki japońskiej, którą można nazwać fragmentarycznością, epizodycznością, krótkością formy. Nawet w złożonych utworach poszczególne fragmenty mogą tworzyć odrębne całości. Jako następny element wyróżniający uznaje się niedopowiedzenie, wieloznaczność aimaina Nihon, sugestię. Cenne jest uchwycenie chwili a niezapełniona przestrzeń yohaku stanowi część kompozycji. Prostota i naturalność, oszczędność środków wyrazu ale także emocjonalność i waga uczucia przepełniają japońską sztukę w szczególny sposób.

Odzwierciedlenie takiego pojmowania rzeczywistośći i kultury odnajdujemy w trzech cyklach prac L. Żytkiewicz. Zafascynowana techniką barwienia tkanin Shibori - Arashi autorka tworzy jedwabne obiekty, reliefowe, przestrzenne lub umieszczane we wzajemnych relacjach w formie instalacji.
Wpełni akceptując tradycyjną, naturalną technikę adaptuje ją do własnych, odmiennych od pierwotnej dekoracyjnej funkcji celów. Zaginane, pofałdowane powierzchnie pulsują rytmicznie barwą i linearną fakturą, prowokują widza do wędrówki pomiędzy malarskością a rysunkiem. Piękno przestrzennej formy dostrzegamy z zewnątrz ale mamy też szansę spojrzenia do wnętrza. Artystka z pietyzmem studiuje materię aby ona podpowiedziała jej nieznane rozwiązania, stara się ją okiełznać lub sama się podporządkowuje. Doświadczanie i tradycja pozwalają na manipulacje owocujące oryginalnością i odkryciem.
" ... materia jednak ukształtowana jest niepowtarzalnie pod wpływem duchowości artysty, która nadaje jej styl." ( Luigi Pareyson Estetyka, 1954 ).
Obiekty Ludwiki Żytkiewicz zwijają się i rozwijają, zawierając potencję ruchu i jednocześnie sprawiają wrażenie zatrzymanych w jakimś momencie.
Jako tworzywo czasem służą autorce fragmenty znoszonych części ubioru z plisami zapięć, śladami szycia. Są nośnikami pamięci, przypominają o ulotności i przemijaniu.
Paradoksalnie, prace formalnie abstrakcyjne sugerują fantastyczny świat o organicznych skojarzeniach. W swoisty, właściwy dla siebie sposób artystka połączyła idee i technikę odległej kultury z komunikatywną i nośną dla nas formą wypowiedzi plastycznej prowokującej do uruchomienia wyobraźni i refleksji a także ciekawośći i otwartości na poszukiwanie w różnicach cennych elementów.

prof. Krystyna Jaguczańska Śliwińska